فـرهـنـگـسـرا
| نــهـادنــد عــهــد و وفـا در مـيـان | شنيـدم جـواني و ماهـي چو مهر |
| وزو خــوبــتــر بـود روي جـــوان | دلارام را روي چــون مــاه بــود |
| رخ سـرخ اين چـون گـل ارغـوان | سـرسـبـز آن چـون خـط نـوبـهـار |
| دو مـاه و دو جـانـان بهـم مهـربان | دو سرو و دو شمشاد در باغ ناز |
| کـــه آوازي آمـــد ز چـــرخ روان | نــشـــســتــه دو دلــداده آرام دل |
| فـتـد سـنگ تـفـريـقـشان در مـيـان | دو دل چون بهم متصل مي شوند |
| نـهـان اســت بــازي بــازيــگران | جـهـان و فـلـک بـازيـئي ميکنند |
| بـديـنـگونه بگـذاشــتـنـدي جــهان | بـشـادي چـنـيـن روز بگـذاشـتـند |
| ز کــيـد جــهـان وز مـکــر زمــان | مــيــان دو دلـداده دوري فــتــاد |
| ز هـــجــر رخ دلـبــر دلــســتــان | قضا را جوان سخـت بـيـمار شد |
| خزان گشت برگ و گل و گلستان | چو بــاد خـزانـي وزيـدن گـرفـت |
| پــيــامـي بــدو داد انـــدر نــهـــان | پـي ديــدن روي دلـدار خـويـش |
| بــديــدار آن خــســتــه نـآاتــوان | دلارا پــيــغــام بـشـنـيـد و رفت |
| در آمــد ز در ســرو بــاغ جــنان | جوان بر رهش چشم بنهاده بود |
| بــه پـيــش دلارامــش آمــد دوان | چو روي مهش ديد بر پاي خواست |
| کـه خوب آمـدي اي مه دلـسـتـان | برويـش نـگــه کـرد و با آه گـفت |
| بـشرطي که از من پـذيري تو آن | يــکــي هـديـهً نــو تـرا سـاخـتـم |
| به او کـرد تسلـيم روح و روان | بـخـنـديـد پـس سر بـپايـش نـهـاد |
| از آن خـنـده و مـردن نـاگـهـان | دلارام بـر جـاي حـيـران بـمـانـد |
| کــه در پاي معشوقه ميداد جان | ندانست عاشق از اين شاد بود |
| بس داشت در دل خروش و فغان | پـريـرخ سـر نــعـش او ايـسـتـاد |
| ر (: پذيرفتم اين هديه اي مهربان ) ر | به حسرت بقرباني خويش گفت |
| چـنـيـن بـود در عـهـد پـيـشـيـنـيان | وفــا و جـوانــمـردي عـاشـقـان |
| که بار فراق ار بگردون نهند | |
| کند نـاله و بشکـنـد در زمان | |
براي بازگـشت به صـفـحه قـبل لـطـفا اين صفـحـه را بـبنديد