مجمر

سيد حسين طباطبائي اردستاني، متخلص به " مجمر "، فرزند سيد علي، در اواخر قرن دوازدهم هجري در زواره اصفهان تولد يافت( تاريخ تولد او به درستي معلوم نيست. مدت زندگاني او را 25 و 26 و به روايت ديگر 35 سال گفته اند) و پس از تعلم مختصري در محل، به اصفهان آمد و در آنجا تحصيل علوم ادبي پرداخت و به گروه شعرايي که در پيرامون نشاط انجمن کرده بودند پيوست. مدتي در اصفهان بود و بعد با معتمدالدوله نشاط به تهران آمد. در اين هنگام فتحعلي شاه به مناسبت جنگ با دولت روسيه به آذربايجان رفته بود. مجمر به اتفاق نشاط به آذربايجان رفت و در لشگر گاه ايروان به شاه معرفي شد و در آنجا قصايد و غزليات خود را به سمع رسانيد. پس از بازگشت شاه به پايتخت ( ماه رجب 1219 ه. ق. )، مجمر زير دست معتمدالدوله تربيت شد و در سال 1222 ه. ق. که مير سيد محمد سحاب، پسر هاتف، در گذشت، لقب مجتهدالشعرايي گرفت و " ميرزا عبدالوهاب معتمدالدوله به خط شريف کذايي فرمان مجتهدالشعرايي او را نوشت".

مجمر سالها نديم حسنعلي ميرزا، فرزند فتحعلي شاه، بود و از پدر و پسر صله و انعام و نوازش مي ديد و " اگر دير زيسته بود، همانا ترقي کلي مي نمود(رضا قلي خان هدايت، مجمع الفصحا)." افسوس که در عهد جواني به سال 1225 ه. ق. درگذشت.

اشعار دوره اقامت او در اصفهان در دست نيست، ولي چند تن از ارباب تذکره که او را در اصفهان ملاقات کرده اند، شهرت و معروفيت وي را در آنجا گواهي داده اند.

قصايد و قطعات و ترکيب بند و اشعاري در هزل و هجو و يک مثنوي به سبک " تحفةالعراقين " خاقاني و قطعات منثوري به سبک گلستان شيخ سعدي از مجمر باقي مانده است. ديوان او که محتوي حدود سه هزار بيت است، به سال 1312 در تهران به چاپ رسيده است.

مجمر از شعراي قصيده پرداز است و در اغلب قصايد خود که به سبک انوري و خاقاني و معزي ساخته، شاه و پسرش و اعيان کشور را ستوده است.

از قصايد اوست:

در عرصه دو گيتي، از آشــکار و پـنــهــان                         زيـبـاتــريــن بـديـعـي کــآمد ز فضل يزدان

از عقلهاست اول وز نفسهاست قدسي                         از عضوهاست ديده وز عرقهاست شريان

از پيکهاست جبريل وز مژه هاست بعثت                         از اصلهاست توحيد وز فضلهاست ايمان

از خواجه هاست احمد وز بنده هاست يوسف                  از اوصياست حيدر وز اتقياست سلمان

از خاصه هاست ضاحک وز فصلهاست ناطق                     از جنسهاست جوهر وز نوعهاست انسان

از فرشهاست سبزه وز قطره هاست ژاله                        از ابرهاست آذر وز بحرهاست عمان

از قبله هاست کعبه وز کارهاست طاعت                         از عيدهاست اضحي وز فديه هاست قربان