شهاب

ميرزا نصرالله " شهاب " اصفهاني از بزرگان شعراي اين دوره است. وي در سال 1254 ه. ق. به تهران آمد و مشمول عنايت حاجي ميرزا آقاسي صداعظم ايران شد و به " تاج الشعراء " ملقب شد. شهاب هر از چند گاهي به تهران مي آمد و مدايح و قصايد خود را به صدراعظم عرضه مي داشت و به موطن خود باز مي گشت. پس از آنکه ناصرالدين شاه به سلطنت رسيد، شهاب به حضور شاه رسيد و تهنيت گفت و به نظم چند مجلس در مراثي و تعزيت حضرت سيدالشهداء مامور شد. شهاب اشعار بسيار از قصيده، قطعه و مثنوي سروده است.

در حديقةالشعراء آمده که طغرل، برادرزاده شهاب، اشعار او را از ميان برده و قصايد او را با تحريف به اسم خود ميخوانده. من اين سخن را براست نمي دارم زيرا ديوان شهاب هم اکنون موجود است(به شماره 257 در کتابخانه مدرسه سپهسالار تهران). شهاب در سال 1291 ه. ق. در گذشته است.

در وصف بهار

باد فروردين چو فرشته جهان افروز شد                           روزگـار ميـگـاران فـرخ و فـيـروز شـــد
اي بهار تازه چهر من، هلا نوروز شد                               تازه کن جان حريفان ز آن مي صاف کهن

برد در بيت الشرف خورشيد زرين جامه رخت                    زير تشريف زمرد رنگ پنهان شد درخـت
شاه گل با افسر بيجاده گون برشد به تخت                     جام سيمين ده که صف بستند شمشادو سمن

در شکست از لشکر آذار مه قلب شتا                            بشکن اي ترک حصاري، زلف پرچين دوتا
کزنسيم باد بستان شد همه مشک ختا                         وز سرشک ابر صحرا شد همه در عدن

باد چون زلف تو سنبل را گره برزد به موي                        سبزه همچون خط دلجويت دميد از طرف جوي
از گل و از ياسمن گلزار شد پر رنگ و بوي                       اي رخت همرنگ گل، مي ده به بوي ياسمن

ابر چون صورتگران چين به صحراي وسيع                        هر زمان بر مي نگارد صورتي نغز و بديع
باده گلگون بپيما کز دم باد ربيع                                     نيک سر سبز است و خرم دامن ربع و دمن

عيد فرخ کوس فيروزي بلند آوازه کرد                             قطره باران نوروزي جهان را تازه کرد
باد روي نو عروسان چمن را غازه کرد                            اي پسر، با دختر رز تازه کن پيمان من

دشت خرم شد، سبک بخرام باطل گران                       بنگر آن گلهاي گوناگون که رست از هر کران
چون سيه زلف تو پيچان ضيمران در ضيمران                   چون بناگوش تو غلطان نسترن بر نسترن

دشت چون بال تذروان گشت پر نيرنگ و خط                   بوستان شد چون پر طاووس پر نقش و نقط
بر نواي ناي بلبل ريز خون از حلق بط                             اي خطت چون بال طوطي، زلف چون پر زغن

باد آيد چون دم جبريل در بستان همي                          غنچه آبستن شود چون دختر عمران همي
خورده با عيسي همانا شير يک پستان همي                سوسن آزاده کاندر مهد مي گويد سخن

پير را اندازد اندر سرهمي شور شباب                          نغمه قمري که به ز آهنگ چنگ است و رباب
قافيه سنجد همي در باغ بلبل با " شهاب "                  چامه مي خواند به ياد مجلس فخر زمن