نغمه همدرد

باز آئينه خورشيد از آن اوج بلند

راست برسنگ غروب آمد و آهسته شكست

شب رسيد از ره و آن آينه خرد شده

شد پراكنده و در دامن افلاك نشست

تشنه ام امشب, اگر باز خيال لب تو

خواب نفرستد و از راه سرابم نبرد

كاش از عمر شبي تا بسحر چون مهتاب

شبنم زلف ترا نوشم و خوابم نبرد

روح من در گرو زمزمه اي شيرينست

من دگر نيستم, اي خواب برو, حلقه مزن

اين سكوتي كه تو را مي طلبد نيست عميق

وه كه غافل شده اي از دل غوغائي من

مي رسد نغمه اي از دور بگوشم, اي خواب

مكن, اين نغمه جادو را خاموش مكن:

«زلف, چون دوش, رها تا بسر دوش مكن

اي مه امروز پريشانترم از دوش مكن»

در هياهوي شب غمزده با اختركان

سيل از راه دراز آمده را همهمه ايست

برو اي خواب, برو عيش مرا تيره مكن

خاطرم دستخوش زير و بم زمزمه ايست

چشم بر دامن البرز سيه دوخته ام

روح من منتظر آمدن مرغ شب ست

عشق در پنجه غم قلب مرا مي فشرد

با تو اي خواب, نبرد من و دل زين سبب ست

مرغ شب آمد و در لانه تاريك خزيد

نغمه اش را بدلم هديه كند بال نسيم

آه . . . بگذار كه داغ دل من تازه شود

روح را نغمه همدرد فتوحي ست عظيم

براي برگشت به صفحه قبلي لطفاً اين پنجره را ببنديد