بلفرج

بلفرج از استادان مسلم پارسي است که وفاتش بين سالهاي 508 - 492 هجري اتفاق افتاده است. اصل او از رونه از قرا نزديک نيشابور و مولد و منشاء او لاهور بود. زندگانيش در دربار سلطان ابراهيم بن مسعود و مسعود بن ابراهيم سپري شده؛ و اين دو سلطان غزنوي را مدح گفته است. ديوانش بطبع رسيده و مورد علاقه انوري استاد بزرگ سخن بوده است. او را بايد از جمله قديمي ترين شاعراني شمرد که سبک دوره غزنوي را ترک گفتند و شيوه اي نو پديد آوردند. در کلامش به لغت هاي عربي نسبتاً زياد و بعضي از اصطلاحات و افکار علمي و ابداع ترکيبات تازه و بکار بردن استعارات و تشبيهات بديع و دقيق و دقت در خيالات و استعمال رديف هاي متعدد مشکل بر ميخوريم.

در الفاضش سنجيده و منتخب و علاقه اش به انتخاب اوزان دشوار قابل توجه است. تغزل و تشبيب در قصايدش نادر و غلو و مبالغه در مدح بر آنها غالب است. با آنکه قصيده هاي او را لطف عشق صفايي نبخشيده و صيقل مهرجلايي نداده است، ترانه هايش لطيف، مطبوع و متضمن عواطف گرم عاشقانه است.