خلفاي عـباسي

سلسله عـباسيان ( 945 - 750 ميلادي ) بـغـداد را به عـنوان پايتخت خود برگزيدند. اقـتصاد، هـنر و فـرهـنگ حـکومت عـباسي در دورهً حـکومت هـارون الرشيد ( 809 - 786 ميلادي ) و معـامون ( 833 - 813 ميلادي ) به بالاترين حـد شکـوفايي خود رسيده بود. هـنرمندان و دانـشمندان ايراني نـقـش مهـمي را در اين شکـوفايي عـهـده دار بودند؛ از تـقريـباً اولين خـليـفه عـباسي ايرانيان، مهـمترين پـستهـاي وزارتي را عـهـده دار بودند و فـرهـنگ و رسومات ايراني هـم اندک اندک از طرف عباسيان پـذيرفـته مي شد. ر

از تـقريـباً اواسط قرن نهـم ميلادي، قـدرت عـباسيان رو به زوال گـذاشت و از قـرن دهـم به بعـد آنهـا عـملا هـيچـگـونه قـدرت سياسي واقعـي بر روي ايران نداشتـند. کساني که خـليفه آنها را به عـنوان حـاکم انـتخاب مي کرد، تماماً از افراد و دودمانهاي محـلي ايران بودند. بعـضي از آنها مانـند طاهـريان ( 873 - 820 ميلادي )، سامانيان ( 1005 - 819 ميلادي ) در خراسان و شعـبات آنها مانند غـزنويان ( 1186 - 977 ميلادي ) در خراسان، افغـانستان و شمال هـند حکـومت مي کردند.  ر

در سال 945 ميلادي يک از دودمانهاي محـلي گيلان بنام " بوايديز " بغـداد را به تصرف درآوردند. و در مدت 110 سال حکـومت، آنها تمام قـدرت سياسي را از دست خـلفاي عـباسي خارج کردند.  ر