کسائي مروزي

از شعراي نامداري که در اواخر عهد سامانيان ميزيسته اند، کسائي مروزي را بايد نام برد. او، چنانکه از اخبار و اشعارش بر مي آيد مذهب شيعه داشته است و بهمين سبب ميتوان وي را قديمي ترين شاعر شيعي دانست که اشعاري از او بزبان فارسي باقي مانده است.

تولد او چنانکه از اشعار خودش بر مي آيد، بسال 341 بوده اما وفاتش معلوم نيست. اين قدر مسلم است که وي بموجب اشعارش به پنجاه سالگي رسيده است و بنابراين قطعاً تا سال 391 هجري قمري زنده بوده است.

نوشته اند که در اواخر عمر به زهد و انزوا گرائيده است. از اشعار او نيز جز اندکي باقي نمانده است؛ اما از همين مقدار بر مي آيد که ذوق لطيف داشته است و مخصوصاً در وصف طبيعت قدرت و مهارت تام بخرج داده است. اکثر اشعار او داراي کلمات و عباراتي خوش آهنگ و تشبيهات لطيف است. از جمله در وصف گل مي گويد:

گل نعمتيست هديه فرستاده از بهشت

مردم کريم تر شود اندر نعيم گل

اي گل فروش، گل چه فروشي بجاي سيم

وز گل عزيزتر چه ستاني بسيم گل