رباعیات حکیم عمر خیام نیشابوری

چـون به نوروز رخ لاله شست	اسـرار ازل را نه تو داني و نه من
از آمدنم نـبود گردون را سود	من بي مي ناب زيستن نتوانم
از آمدن و رفـتن ما سودي کو	بنگـر ز جـهـان چـه طرف بربستم هـيچ
جـامي است که عـقـل آفرين مي زندش	افـسوس کـه بي فايده فرسوده شديم
آنان کـه محـيـط فـضـل و آداب شدند	در کـارگـه کـوزه گري بودم دوش
از جـمله رفـتگـان اين راه دراز	اين قـافـله عـمر عـجـب مي گـذرد
ياران به مراقـبت چـو ديدار کـنيد	ساقـي غـم من بـلنـد آوازه شده است
ساقـي گـل و سبزه بس طربناک شده است	گـويند که دوزخـي بود عـاشق و مست
تا کـي غـم آن خـورم کـه دارم يا نه	قـومي متـفکـرند اندر ره دين
من ظاهـر نيستي و هـستي دانم	ما لـعـبت کانيم و فـلـک لعـبت باز
چـون عـمر رسد چـه بغـداد و چـه بـلـخ	اين بحـر وجـود آمده بيـرون ز نـخـفت
گـردون نگـري ز قـد فرسوده ماست	از من رمقـي به سعـي ساقي مانده است
چـون آمدنم به من نبود روز نخست	دوري که در او آمدن و رفـتن ماست
اي دوست بـيا تا غـم فـردا نخـوريم	تا دست بر اتـفاق بر هـم نـزنـيم
صـبح است دمي با مي گـلـرنگ زنـيم	دوران جـهـان بي مي و ساقي هـيچ است