علي جعفريان

علي جعفريان، هنرمند با احساس و با ارزشي که در رشته آهنگسازي جايي براي خود دارد، در اوائل نوجواني بر اثر حادثه اي قدرت بينايي خود را از دست داد؛ ولي اين امر نتوانست او را از صحنه هاي نبرد زندگي دور سازد. مرانه ايستاد و مقاومت کرد و مبارزه کرد تا اکنون که يکي از چهرهاي هنر موسيقي و مردي موفق و با فرهنگ و فضيلت در امور فرهنگي و هنري مي باشد، علي جعفريان مي گويد:

«در تهران متولد شده ام و در سنين نوجواني بر اثر حادثه اي بينائي خود را از دست داده ام. پس از چند سال مدرسه مخصوص تعليم به نابينايان تأسيس گرديد که من در آن مدرسه تا کلاس ششم ابتدائي تحصيل کردم و چون در مدرسه مذکور واحد موسيقي هم وجود داشت، ويولن را به عنوان ساز تخصصي انتخاب و شروع به تعليم گرفتن نمودم.

نخستين معلم من استاد حسينعلي وزيري تبار بود و بعد از ايشان آهنگسازي و ارکستر را نزد استاد جواد معروفي و سلفژ و تئوري را نزد آقاي منوچهر رشيدي در مدرسه نابينايان کار کردم. پس از آن دوره هاي دبيرستان را در آموزشگاه شبانه خزائلي به پايان رساندم، به موازات کلاس هاي شبانه، در هنرستان موسيقي رديف هاي استاد صبا را که مخصوص ويولن بود و همچنين ساير اتودها را نزد استاد حبيب الله بديعي به پايان رساندم. سپس به کار آهنگسازي پرداختم تا آنجا که نزديک به 30 آهنگ براي راديو ساختم که اغلب آنها به وسيله استاداني چون آقايان مهندس سيروس شهردار، مرتضي حنانه، فريدون ناصري، مصطفي کسروي براي ارکستر تنظيم و به وسيله خوانندگاني که در راديو فعاليت داشتند اجرا گرديد.

در سال 1348 ابتدا در کنکور دانشگاه شيراز شرکت کردم و در رشته ادبيات فارسي پذيرفته شدم و در همان سال نيز در کنکور دانشگاه تهران در رشته حقوق قضائي قبول شدم. نظر به اينکه ادبيات با موسيقي همراه و قرين ميباشد، من هم اين رشته را انتخاب کرده و به شيراز رفتم و در اين رشته فارغ التحصيل شدم. چون در زمان دانشجويي در کارهاي هنري دانشگاه فعاليت چشمگيري از خود نشان دادم، پس از فارغ التحصيل شدن به پيشنهاد رئيس دانشگاه استخدام و به عنوان کارشناس امور هنري و مسئول واحد فوق برنامه مشغول به کار شدم. هم اکنون هم مسئوليت واحد موسيقي دانشگاه علوم پزشکي شيراز را عهده دار هستم و در ساعات فراغت هم به اشخاص علاقمند در رشته هاي ويولن و پيانو تعليم ميدهم.»