شاهـنامـه

سخـن گفت بسيار ز افراسياب	شبي زال بنشست هنگام خواب
وزان پـهـلوانان و ياران خويش	هـم از رزم‌زن نامداران خويش
بود بخـت بيدار و روشـن روان	هـمي گفت هرچند کز پهلوان
کـه دارد گذشته سخنـها بياد	بـبايد يکي شاه خـسرونژاد
همش باد و هم بادبان تخت شاه	بـه کردار کشتيست کار سپاه
سپاهسـت و گردان بسيار مر	اگر داردي طوس و گستهـم فر
بـبايد يکي شاه بيداربـخـت	نزيبد بريشان همي تاج و تخـت
بـتابد ز ديهيم او بـخردي	کـه باشد بدو فره ايزدي
يکي شاه زيباي تخـت بـلـند	ز تخـم فريدون بجستند چـند
کـه زور کيان داشت و فرهنگ‌گو	نديدند جز پور طهـماسـپ زو
سـپاهي ز بامين و ز گرزبان	بـشد قارن و موبد و مرزبان
کـه تاج فريدون به تو گشت نو	يکي مژده بردند نزديک زو
ترا خواسـتـند اي سزاوار گاه	سپـهدار دستان و يکسر سپاه
هـمان گفتـه قارن و بخردان	چو بـشـنيد زو گفتـه موبدان
بـه سر بر نهاده کياني کـلاه	بيامد بـه نزديک ايران سـپاه
نشسـت از بر تخت زو پنج سال	بـه شاهي برو آفرين خواند زال
بداد و به خوبي جـهان تازه کرد	کـهـن بود بر سال هشتاد مرد
که با پاک يزدان يکي راز داشت	سـپـه را ز کار بدي باز داشت
وزان پس نديدند کشتن بـسي	گرفتـن نيارست و بستن کسي
شده خشک خاک و گيا را دهان	همان بد که تنگي بد اندر جهان
هـمي برکـشيدند نان با درم	نيامد همي ز اسمان هيچ نـم
بـه روي اندر آورده روي سـپاه	دو لشکر بران گونه تا هشت ماه
نـه روز يلان بود و رزم سران	نـکردند يکروز جـنـگي گران
سپـه را همي پود و تاره نماند	ز تنگي چنان شد که چاره نماند
کـه از ماست بر ما بد آسمان	سخن رفتشان يک به يک همزبان
فرسـتاده آمد بـه نزديک زو	ز هر دو سپه خاست فرياد و غو
نيامد بـجز درد و اندوه و رنـج	کـه گر بهر ما زين سراي سپنج
سراييم يک با دگر آفرين	بيا تا بـبـخـشيم روي زمين
ز تـنـگي نـبد روزگار درنـگ	سر نامداران تهي شد ز جنـگ
کـه در دل ندارند کين کـهـن	بر آن برنهادند هر دو سـخـن
ز کار گذشـتـه نيارند ياد	ببخشند گيتي به رسم و به داد
ازان بخـش گيتي ز نزديک و دور	ز درياي پيکـند تا مرز تور
سـپردند شاهي بران انجمـن	روارو چـنين تا به چين و ختـن
ازو زال را دسـت کوتاه بود	ز مرزي کـجا مرز خرگاه بود
چـنين بخش کردند تخت و کلاه	وزين روي ترکان نـجويند راه
کـهـن بود ليکن جهان کرد نو	سوي پارس لشـکر برون راند زو
جـهاني گرفتـند هر يک به بر	سوي زابلسـتان بـشد زال زر
زمين شد پر از رنگ و بوي و نگار	پر از غلغل و رعد شد کوهـسار
پر از چشـمـه و باغ و آب روان	جهان چون عروسي رسيده جوان
بـگردد زمانـه برو تار و تنـگ	چو مردم بدارد نهاد پـلـنـگ
بـه دادار بر آفرين خواند نو	مـهان را همه انجمـن کرد زو
جـهان آفرين داشت آن را کليد	فراخي کـه آمد ز تنـگي پديد
دل از کين و نفرين بپرداخـتـند	به هر سو يکي جشنگه ساختند
نـبودند آگـه کس از درد و رنج	چـنين تا برآمد برين سال پنـج
شد آن دادگسـتر جـهاندار زو	بـبد بـخـت ايرانيان کـندرو

براي بازگـشت به صـفـحه قـبل لـطـفا اين صفـحـه را بـبنديد