فـرهـنـگـسـرا
| پيغام كاوس به زال و رستم | ||
| بــرون كــرد مــردي چــو مــرغــي بــه پــر | ازآن پــس جــهــان جــوي خــســتــه جــگـــر | |
| بـــه نـــزديـــك دســـتـــان و رســـتـــم درود | ســـوي زاولـــســــتــــان فــــرســــتــــاد زود | |
| بــه خــاك انــدر آمــد ســر تــاج و تـــخـــت | كـنـون چـشـم شــد تــيــره و تــيــره بــخــت | |
| هـــمـــي بـــگـــســـلـــد زار جـــان از تـــنــــم | جــگــر خــســتــه در چــنـــگ آهـــرمـــنـــم | |
| هــــمــــي از جـــــگـــــر ســـــردبـــــاد آورم | چــــو از پـــــنـــــدهـــــاي تـــــو يـــــاد آورم | |
| ز كـــم دانـــشـــي بـــر مـــن آمـــد گـــزنــــد | نــرفــتــم بــه گــفــتــار تــو هـــوش مـــنـــد | |
| هـــمـــه ســـود را مـــايـــه بــــاشــــد زيــــان | اگــر تـــو نـــبـــنـــدي بـــديـــن بـــد مـــيـــان | |
| بــگــفــت آنــچ دانــســت و ديــد و شــنـــيـــد | چــو پــويــنــده نــزديــك دســتــان رســيـــد | |
| بـــيـــاراســـتـــه چـــون گـــل انـــدر بـــهـــار | هــم آن گــنــج و هـــم لـــشـــگـــر نـــامـــدار | |
| تــو گــويــي كــه بـــاد انـــدر آمـــد بـــبـــرد | هــمــه چــرخ گــردان بــه ديـــوان ســـپـــرد | |
| ز دشـمـن نــهــان داشــت ايــن هــم ز دوســت | چــو بــشــنــيــد بــر تــن بــدريــد پـــوســـت | |
| كـه زيـن بـر زمـانــه چــه خــواهــد رســيــد | بـــه روشـــن دل از دور بــــدهــــا بــــديــــد | |
| كــه شــمــشــيــر كــوتــه شــد انــدر نــيـــام | بــه رســتــم چــنــيــن گــفــت دســتــان ســـام | |
| وگــر تــخــت را خــويــشـــتـــن پـــروريـــم | نـشــايــد كــزيــن پــس چــمــيــم و چــريــم | |
| بــه ايــرانــيــان بــر چــه مــايــه بــلـــاســـت | كــــه شــــاه جــــهــــان در دم اژدهــــاســـــت | |
| بـخـواهـي بــه تــيــغ جــهــانــبــخــش كــيــن | كــنـــون كـــرد بـــايـــد تـــرا رخـــش زيـــن | |
| تـــــرا پـــــرورانـــــيـــــد پــــــروردگــــــار | هـــمـــانـــا كـــه از بـــهـــر ايـــن روزگــــار | |
| كــــه آســـــايـــــش آري و گـــــر دم زنـــــي | نـــشـــايـــد بــــديــــن كــــار آهــــرمــــنــــي | |
| سـر از خــواب و انــديــشــه پــردخــت كــن | بــرت را بــه بــبـــر بـــيـــان ســـخـــت كـــن | |
| كـــه گـــويــــد كــــه او را روان آرمــــيــــد | هـر آن تـن كـه چـشــمــش ســنــان تــو ديــد | |
| از آواي تـــــو كـــــوه هـــــامــــــون شــــــود | اگــر جـــنـــگ دريـــا كـــنـــي خـــون شـــود | |
| بــه جــان از تـــو دارنـــد هـــرگـــز امـــيـــد | نــبـــايـــد كـــه ارژنـــگ و ديـــو ســـپـــيـــد | |
| هــمــه خــرد بــشــكـــن بـــه گـــرز گـــران | كـــــنـــــون گـــــردن شـــــاه مـــــازنـــــدران | |
| درازسـت و مــن چــون شــوم كــيــنــه خــواه | چــنــيــن پــاســخــش داد رســـتـــم كـــه راه | |
| دو راهـســت و هــردو بــه رنــج و بــه بــال | ازيـــن پــــادشــــاهــــي بــــدان گــــفــــت زال | |
| دگــر كــوه و بــالـــا و مـــنـــزل دو هـــفـــت | يــــكــــي از دو راه آنــــك كــــاوس رفـــــت | |
| بــمــانــد بــدو چـــشـــمـــت از خـــيـــرگـــي | پـر از ديــو و شــيــرســت و پــر تــيــرگــي | |
| كــه يـــار تـــو بـــاشـــد جـــهـــان آفـــريـــن | تــو كــوتــاه بــگــزيــن شــگــفــتــي بــبــيـــن | |
| پـــي رخـــش فـــرخ زمـــيــــن بــــســــپــــرد | اگــر چــه بــه رنــجـــســـت هـــم بـــگـــذرد | |
| نـــيـــايـــش كـــنـــم پـــيـــش يـــزدان پــــاك | شــب تــيـــره تـــا بـــركـــشـــد روز چـــاك | |
| هــمــان پــهــلــوي چــنـــگ و گـــوپـــال تـــو | مـــگـــر بـــاز بـــيـــنــــم بــــر و يــــال تــــو | |
| بــرآيــد بــه فــرمـــان گـــيـــهـــان خـــديـــو | وگــر هــوش تــو نـــيـــز بـــر دســـت ديـــو | |
| چــنـــان كـــو گـــذارد بـــبـــايـــد گـــذاشـــت | تــوانــد كــســـي ايـــن ســـخـــن بـــازداشـــت | |
| بــخــوانــنــد اگـــرچـــه بـــمـــانـــد بـــســـي | نــخــواهــد هــمـــي مـــانـــد ايـــدر كـــســـي | |
| گـــذارد بـــه رفـــتـــن نـــبـــاشـــد نـــژنــــد | كــســي كــو جــهـــان را بـــه نـــام بـــلـــنـــد | |
| كــه مــن بــســتــه دارم بــه فــرمــان كــمــر | چــنــيــن گــفــت رســـتـــم بـــه فـــرخ پـــدر | |
| بـــزرگـــان پـــيـــشـــيـــن نـــديــــدنــــد راي | ولــيــكــن بــه دوزخ چـــمـــيـــدن بـــه پـــاي | |
| نــيــايـــد كـــســـي پـــيـــش درنـــده شـــيـــر | هــمــان از تــن خــويـــش نـــابـــوده ســـيـــر | |
| نــخــواهــم جــز از دادگـــر دســـت گـــيـــر | كـنـون مـن كـمـر بــســتــه و رفــتــه گــيــر | |
| طــــلــــســــم دل جــــادوان بــــشــــكــــنـــــم | تـــن و جـــان فـــداي ســـپـــهـــبـــد كــــنــــم | |
| بـــيـــارم بـــبـــنـــدم كـــمـــر بـــر مــــيــــان | هـر آن كـس كـه زنــده اســت ز ايــرانــيــان | |
| نـه سـنــجــه نــه پــولــاد غــنــدي نــه بــيــد | نـــه ارژنـــگ مـــانـــم نـــه ديـــو ســـپـــيـــد | |
| كــه رســتــم نـــگـــردانـــد از رخـــش پـــاي | بـــه نـــام جـــهـــان آفـــريـــن يـــك خــــداي | |
| فــگــنــده بــه گـــردنـــش در پـــالـــهـــنـــگ | مـگـر دســت ارژنــگ بــســتــه چــو ســنــگ | |
| پــــي رخــــش بــــرده زمــــيــــن را زجــــاي | ســـر و مـــغــــز پــــولــــاد را زيــــر پــــاي | |
| بـــرو آفـــريـــن خـــوانـــد بـــســـيــــار زال | بـــپـــوشـــيــــد بــــبــــر و بــــرآورد يــــال | |
| رخـش رنـگ بــر جــاي و دل هــم بــه جــاي | چــو رســتــم بــه رخــش انـــدر آورد پـــاي | |
| هــمــي زار بــگــريــســت دســـتـــان بـــروي | بـــــيـــــامـــــد پـــــر از آب رودابــــــه روي | |
| نــــه بــــگــــزيــــدم ايــــن راه بــــر آرزوي | بـــدو گـــفـــت كـــاي مـــادر نـــيـــك خـــوي | |
| بـــه يـــزدان چــــه امــــيــــد داري هــــمــــي | مــــرا در غــــم خــــود گــــذاري هـــــمـــــي | |
| تـــو جـــان و تـــن مــــن بــــه زنــــهــــار دار | چـــنـــيـــن آمـــدم بـــخــــشــــش روزگــــار | |
| كــه دانــســت كــش بــاز بــيــنــنــد پـــيـــش | بــه پــدرود كــردنـــش رفـــتـــنـــد پـــيـــش | |
| دمـــش مـــرد دانـــا هــــمــــي بــــشــــمــــرد | زمـــانـــه بـــديـــن ســـان هـــمـــي بـــگـــذرد | |
براي بازگـشت به صـفـحه قـبل لـطـفا اين صفـحـه را بـبنديد