فـرهـنـگـسـرا
| مناجات | |
| کـه به مـا سـوا فـکـندي هـمـه سـايـهً هـما را | عـلي اي هـماي رحـمت تـو چـه آيـتي، خـدا را |
| بـه عـلـي شـنـاخـتـم مـن به خـدا قـسم خـدا را | دل اگـر خـداشـنـاسي هـمـه در رخ عـلي بـيـن |
| چـو عـلي گـرفـتـه بـاشـد سـرچـشـمـهً بـقـا را | بـه خـدا کـه در دو عـالـم اثـر از فـنـا نـمــانـد |
| بـه شـرار قـهـر سـوزد هـمـه جان ما سـوا را | مگـراي صحاب رحمت تو بباري ار نه دوزخ |
| کـه نـگـيـن پـادشـاهـي دهــد از کــرم گـدا را | بـرو اي گـداي مـسـکـيـن در خـانه عـلي زن |
| چو اسيـر توسـت اکنون به اسـيـر کـن مـدارا | بجـز از علي که گويد به پـسر که قـاتـل من |
| کـه عـلـم کـنـد بـه عـالــم شـهــداي کــربـلا را | بـه جـز از عـلي که آرد پسري ابوالعـجايب |
| چـو عـلي که مي تـواند که به سـر بـرد وفا را | چو به دوست عهـد بـندد ز مـيـان پـاکـبازان |
| مـتـحـيـرم چـه نــامـم شـــه مــلـک لافـتـي را | نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت |
| کـه ز کـوي او غـبـاري بـه مـن آر، تـوتـيـا را | به دو چشم خونـفشانم هـله اي نسيم رحمت |
| چـه پـيـامـهـا سـپـردم هـمه سـوز دل صـبـا را | به امـيـد آنکـه شايـد بـرسد به خاک پـايـت |
| کـه ز جـــان مـا بـگـردان ره آفـت قــضـــا را | چو تويي قضاي گردان، به دعاي مستمندان |
| کـه لـسـان غـيـب خـوشـتـر بـنوازد اين نوا را | چه زنم چو ناي هـر دم ز نواي شوق او دم |
| بـــه پــيــام آشــنـايـــي بـــنــوازد آشـــنـــا را | هـمه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي |
| غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهـريارا | ز نـواي مرغ ياحـق بـشـنو کـه در دل شب |
براي بازگـشت به صـفـحه قـبل لـطـفا اين صفـحـه را بـبنديد