فـرهـنـگـسـرا

حكايتهايي‌از منطق‌الطيـر

 


1

گفت مجـنون گر هـمه روي زمين                                               هــر زمـان بـر مـن كـنـنـدي آفـرين

مــن نـخـواهــم آفـــرين هيـج‌كس                                                مـدح من دشنام ليلي بـاد و بس

خوشتر از صد مدح يك دشنام او                                                بــهــتــر از ملـك دو عــالـم نــام او

مـذهب خود با تو گفتم اي عزيـز                                              گر بود خواري چه خواهد بود نيز؟


2

يـافـت مـردي گــور‌كـن عـمــري دراز                                              سايلي گفتش كه چيزي گوي باز

تـا چـو عمـري گـور كـنـدي در مغـاك                                             چه عـجايب ديـده‌اي در زيـر خاك؟

گفت اين ديدم عجايب حسب حال                                              كين سگ نفـسم هـفـتـاد سـال

گـور كـنـدن ديد و يك ساعـت نمـرد                                             يـك دمـم فـرمـان يك طـاعت نبرد


عشق صورت

دردمـندي پيـش شبـلي مي‌گريـست                                   شيخ از او پرسيد كاين گريه ز چيست؟

گفـت : شـيـخا دوسـتي بـود آن مــن                                   كـز جـمـالــش تــازه بــودي جــان مــن

دي بــمــرد و مــن بـمــردم از غـمــش                                   شـد جـهــان بــر مـن سيـاه از ماتمش

شيخ گفتا شد دلت بي‌خويش از اين                                  خود نمـي‌باشد سـزايـت بـيـش از ايـن

دوسـتــي ديـگــر گــزيـن ايــن بــار تـو                                   كــــو نـمــيـــرد  هــم نــمـــيـري زار تــو

دوســتــي كـــز مــرگ نــقــصــان آورد                                  دوســتـــي او   غـــــــم  جـــــــان  آورد

هـر كـه شـد در عـشـق صورت مبتلـا                                  هــــم از آن صـورت فــتــد در صـــد بـلـا
 

براي بازگـشت به صـفـحه قـبل لـطـفا اين صفـحـه را بـبنديد